Kitaplarımın arasında Traub'un eserini buldum, ama 90'ların ruhunu bulamadım

Hepimiz gibi, ben de bir kitap severim. Kitaplarımı kütüphaneden alırım, çünkü benden önce okuyup beğenmediğim veya çok beğendiğim bazı yazarların kitaplarını da kütüphaneden okuyorum. Maşa Traub'un kitaplarımda bana öyle bir etki yaptı.

Son günler, bana Traub'un kitaplarını daha iyi tanıtmak için bana yardımcı olan kütüphaneden aldığım bir kitabın incelemesini yazmak istediğim bir fikir geldi.

Bana kütüphaneden vermiş olduğu kitabın 2012 yılında basılmış hali var. Traub'un kitapları farklı serilerde ve farklı dizaynlarda basılmış. Birçoğunun da renkli resimli kapakları var.

Kitapın arka kapağında Traub'un resmî bir fotoğrafı var, kitabın açıklaması ve Traub'un bilgileri yer alıyor.

Kitabın konusu ise bir Moskova müzesinde çalışan kadınlara kurşun atmış. Birbirlerinden farklı olan bu kadınlara birer tanıtım yapalım:

Berta Abramovna Depresyon, müze çalışanlarından biri, yaşlı bir kadın, hem de tek başına yaşayan biri. Diziye de konuk oluyor.Leyla Mahmutovna, müzenin en iyi rehberi, yaşlı bir kadın, boşanmış.Ye Lena Anatolyevna (veya Ye Lenaçka), genç bir kadın, ama çok mutsuz. Arkadaşının sosyal medya hesaplarına bakmaktan kendini alamıyormuş.İrina Markovna, evli, çocukları var, ama müzenin temizlik işlerinde birer yardımcı olarak yardımcı oluyor.Snezhana Petrovna, müzenin bir çalışanısı, müzisyen, ama özel hayatı da güzel değil, çok büyük bir sorun var.Gulia, müzenin bir çalışanı, biraz da sert bir kadın.Boris, müzenin bir çalışanı, teknik bir işle görevlendirilmiş.Sorun şu ki, müzede direktör yok. Önceki direktör, yerel atmosferi karşılayamadı gibi. Kitapta, müzeyse sanki bir tür garip, gizemli yer gibi tasvir ediliyor. Orada, çeşitli garip olaylar cereyan ediyor. Bir yerden bir pencere var, bakarsanız 'sğlaşır' deniyor. Orada sanki yüksek doz radyasyon varmış gibi. Ve orada çalışıp dağınık, birer birer deli olan kadınlar var. Hepsi birer ayrı ayrı problemli kadın gibi. Polis memuru Mikhail Ivanoviç Mozgovoy, hep bu kaos içinde bir sorun daha buluyor. Bir kere de girdiğinde, hep o müzeye dönmek zorunda kalıyor.

Kitabı beğenmediğim yerler:

Kitaptaki karakterler bazen çok fazla konuşuyorlar, neredeyse boğuluyorsunuz. Elen ise iç dünyası hakkında fazla konuşmuyor, sanki tamamen boş gibi duruyor. Çok fazla boş söz var.Kitap çok sıkıcı ve uzundu. Normalde Masha Trub'un kitapları çok hızlı okuyorum ama bu kitabı bitirmek için zorlandım. Sadece bitirmek istemiyorum, bir anlamı olduğunu da hissediyordum.Kitabı okuyordum ve 'Hayır, inanmıyorum' diye bağırmak istedim. Kitaptaki müzede geçen kısım bana ilginç geldi. Ben de bir kültür kurumunda çalıştım ve orada organizasyonlar çok disiplinli ve planlıyız. Burada ise müzeye dair bir hayli olumsuz şeyler yazılmış. Bir de orada çalışan kadınların çok garip şeyler yaptıkları ve müdürün yok olduğu haberleri bana çok tuhaf geldi.Kitap genel olarak çok kötü sonlanıyordu, sanki hepimiz kendimizi bulduk, mutlulumuz, işimize ve hayatımıza uygunuz gibi. Ama sonunda her şey güzel son buldu.Benim için bu kitap, Rus dizilerindeki gibi bir atmosferi hatırlatıyor. Müzeler, krizlerden çıkış sürecindeyken ve şimdikinden çok farklı bir aktiviteye sahip değillerdi. Kitapta gösterilen müze, garip ve ilgi çekici olmayan bir yer gibi betimleniyor ve çalışanları da tipik 'koyu' muhabirler veya tuhaf damılar gibi tasvir ediliyorken. Bugün müzeler için farklı bir algı var, modern bağlamda kitap biraz geride kalıyor ama yazarın bibliyografyasından çıkarılmaz. Kitaptaki atmosfer, bana aslında bir şeyler 'televizyonlarda' görür gibi geliyor.

Kitabı olumlu yönde değerlendirdiğimizde, hafif dil ve 'işlerin arasında' okuyabilme imkanı var. Ama ben, bana göre bu hafiflik diğer eksilerinin karşısına geçemiyor. Benzeri bir hikaye yazan iki farklı kişi gibi geliyor bana, hem derinlik hem de stil açısından.