Herkese selam!
Ben çizgi film hayranıyım, bu tip yapımların bütün aileye hitap etmesi gerektiğini düşünüyorum. Birlikte oturup izleyip keyif alabilmek güzel. Pozitif görseller, eğlenceli espriler ya da öğretici anlar görmek hoşuma gider. İçimi buruk bırakan, ağır filmleri pek tercih etmem. Sovyet yapımı “İ anne beni affeder mi?” tam da bu tarz, çocuklar için uygun olmayan melankolik bir yapım.
Genel Bilgi:
Tür: çizim
Kaynak: Emma Moşkovskaya’nın “Obida” şiiri
Premyer: 1975
Stüdyo: \\\"Soyuzmultfilm\\\"
Ülke: SSCB
Süre: 9 dakika 40 saniye
\n\n\n\n\n\nçizgi film başlıyorBu film, Emma Moşkovskaya’nın “Obida” şiirinden uyarlanmış. Hadi bir bakalım.Benim görüşlerim ve düşüncelerim:
Annemi kızdırdım,
Artık asla
Birlikte evden çıkmayacağız,
Onunla hiçbir yere gitmeyeceğiz.
Ses çocuğa ait gibi geliyor ve aklıma bir sürü soru takılıyor. Neden annesini kızdırdın? Anneler en yakın, en değerli insanlarımız; onlara sevgi ve saygı göstermek gerekir. Çocuğun annesini bu kadar kırması bana mantıksız geliyor. Filmde anne, çocuğuna doğum günü hediyesi olarak yumuşak bir ayı veriyor, kutuya koyup sunuyor.
\n\n\n\n\n\nAnne \n\n\n\n\n\nOğulÇocuk ne yaptı? Ayıyı tekmeledi, ayağıyla itip fırlattı. Bu, annesine karşı büyük bir saygısızlık. Annesinin çabasını takdir etmiyor. Oyuncak beğenilse bile en azından mutluymuş gibi davranmalıydı; neden bu kadar sert atıyor? Çok terbiyesiz ve şımarık bir tavır. Sonuçlarını düşünmüyor, annesine nasıl hissettireceğini hesaba katmıyor. \n\n\n\n\n\nANNEAnne gözyaşlarına boğuluyor. Bu durum beni gerçekten üzüyor; anne bu tavrı hiç hak etmiyor. Çocukların bir ders alması, annelerine değer vermeyi öğrenmesi lazım.
Pencereye el sallamaz,
Ben de sallamam,
O bir şey anlatmaz,
Ben de anlatmam…
Omzuma bir çuval alırım,
Bir parça ekmek bulurum,
Daha sağlam bir çubuk bulurum,
Oradan ormana, taiga’ya giderim!
\n \n\n\n\n\nŞimdi biraz daha detaylı konuşmak ve öfkemi dile getirmek istiyorum. Kızgınlık içinde bir sürü duygu barındıran karmaşık bir his. Acı, hayal kırıklığı, öfke, korku, kendine acıma gibi duygular bir araya geliyor. Bu his doğuştan gelmiyor, çocuklukta öğreniyoruz. Kızgınlık sadece duygusal olarak zorlamakla kalmıyor, bedenimizi de etkiliyor. Ben de kızgınlıktan mide ya da baş ağrısı çekebiliyorum, bazen halsizlik hissediyorum. Herkes farklı. Bu animasyonda bir çocuk annesini çok kaba bir şekilde kırıyor, sonra sorunun tek çözümünün kendini yemeye devam etmek, annesiyle konuşmamak olduğunu sanıyor; ama bu kesinlikle doğru değil.
Çocuk aniden ormana gidiyor, sadece yola çıkıyor, hepsi bu. Kendini eleştirip, kendine acıyor, annesinin affını hayal ediyor. Anneler de zor durumda kalıyor.
Çocuklara böyle şeyler öğretmek kesinlikle doğru değil! Çocukların kırgın kalması, kendini yemesi ve sonrasında sağlık sorunları yaşaması... Bu animasyonun amacı bu muydu? Çocuklara affetmeyi, özür dilemeyi öğretmek gerekiyor, hatta utanıyorsak bile. Onları ebeveynleriyle konuşmaya yönlendirmeliyiz. “Gideceğim”, “Kimse beni anlamıyor” gibi boş laflara boğmamalıyız. Böyle büyüyen çocuklar sürekli şikayet eder.
\n \n\n\n\n\nAnimasyon gerçekten ağır. Bunu yapmanın ne kadar aptalca bir karar olduğunu düşünüyorum. Böyle korkunç bir film çekmeye gerek yoktu. Şiir de aynı derecede sıkıcı.
\n \n\n\n\n\n \n \n\n\n\n\nAnimasyonda çocuk bir inşaat sahasına gidiyor. Küçük bir çocuk, inşaatta. Böyle bir senaryo nasıl aklına geldi? Orada nasıl hayatta kalıyor? Garip. \n \n\n\n\n\n \n \n\n\n\n\nBu animasyonu kesinlikle kimseye önermiyorum. İzlerken sadece negatif duygular birikti, içimde hoş olmayan bir iz bıraktı. Kötü bir film çocuklara yanlış şeyler öğretiyor. Böyle bir şey gösterilmemeli. Onlara sevgi, dostluk ve güzel masallar içeren sıcak animasyonlar izletmek lazım.
\n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n\n \n\n\n\n\n