Bana sevgi hikayesini anlattı, bir şeyler söyledi

"Sevin" den önce sev." - bana öyle geldi ki bu hafif ve düşünceli bir eser. Zaten okuma kolay, bitirmek hızlı ve ardından kalan bir hayatın kalıntıları. Bir işe yaramayacaktır. Yani, eğer siz de kötü bir günün ardından okuya bilirseniz, okuduktan sonra ne yapacağınıza emin olamayacaksınız. O yüzden, çok kötü bir durumdaysanız, kitabın bir kenara kaldırın. Evet, çok hafif, ama aslında hayatın anlamını yeniden düşünmenin bazı işaretleri var. Ama "Sevin" den önce sev." gibi bir cümleyle başlıyor ve ben de "Sevgi - bir rüzgar gibi, onu göremezsin, ancak hissederin" diyordu. Hayat kötüye gidiyorsa, neye benzecek? Bir ateşe daha yakıt atmak gibi.

Genellikle "özel bir haldayken" okumamız gereken kitaplar gibi durumlar olur ama bu sefer ben buna katılıyorum. Bir hafta önceki rüzgârdaki çiyler hâlâ gözümde ve bana sanki önümüzdeki kışın gölgesinden bahsediyordu. "Sevin" den önce sev." bana sanki bir özenli sonbahar romanı gibi geldi, bir o kadar da bu sarı-öğrenmelili melankoliye uygun. Ancak, neyse ki, ne kadar olumsuz gibi görünse de, bana öyle geldi ki durum pek de kötü değil.

Sevgi sabırlıdır, merhametlidir, sevgi kıskanç değildir, sevgi kendini yüceltemez, sevgi gurur duyamaz; sevgi tutkulu değildir, sevgi kendine bakmaz, sevgi öfkelenebilir mi? Sevgi kötülük düşünemez; sevgi yalanla coşku duymaz, sevgi gerçeklikle coşku duyar; sevgi tüm şeyleri kaplar, tüm şeylere inanıyor, tüm zamanlarda umutlanır, tüm şeylere sabredilir.

Gerçekten de bana dokunmuştu hikâye. Ancak, benim gibi daha çok pragmatik biri olarak, yakın fırsatlar gibi hissettiren bazı anlar yakalayabildim. Daha çok, bana bir şeyler anlatmak istedikleri hissi verdi. Yaklaşık olarak bitişe yaklaştıkça, bana neyse ki bir iki su gözü kalmadı. Zaten, bir şeyler anlatmak istedikleri konusunda bana gerçekten inandım. Bana öyle geldi ki bana bir şeyler anlattılar. Tabii ki, bana göre biraz fazla. Ama bana öyle geldi ki bana bir şeyler anlattılar. Beni gerçekten duygulandırdı. Ne kadar abartılı gibi görünse de, bana gerçekten duygulandırdı. Her ne kadar abartılı gibi görünse de, bana gerçekten duygulandırdı.

Özür dilerim ama, gerçekten çok duygulandım. Aslında, bana öyle geldi ki bana gerçekten duygulandırdı. O yüzden, bana öyle geldi ki bana gerçekten duygulandırdı. Beni gerçekten duygulandırdı. Aslında, bana öyle geldi ki bana gerçekten duygulandırdı.

Bu kitap gerçekten çok duygulandırdı bana. Aslında, bana öyle geldi ki bana gerçekten duygulandırdı. Tabii ki, bana öyle geldi ki bana gerçekten duygulandırdı. Beni gerçekten duygulandırdı.

...onlar bize insanları nasıl algılayabileceğimizi gösterdi...

Ben tekrar ediyorum, eğer siz de kötü bir günün ardından okuya bilirseniz, okuduktan sonra ne yapacağınıza emin olamayacaksınız. O yüzden, çok kötü bir durumdaysanız, kitabın bir kenara kaldırın. Tabii ki, daha iyi bir zamanda okumanın iyi olacağını düşünüyorum. Yoksa, siz de bir gün bana benzeyebilirsiniz. Tabii ki, daha iyi bir zamanda okumanın iyi olacağını düşünüyorum.

— Evet, ben de inanıyorum, inanıyorum. Peki sen?— Hayır, ben değilim. Dünya dolu...

Beni bu trajedi, yetişkinlerin için yazılan bir hikaye, gerçekten dokunmuş. Aslında gerçek aşka, iki insanın kendilerini birleştirdiği zamana yer vermiş. Ve bu hikaye, mutlu bir sona ulaşmamış olsa da, ben çok sevindim ki okudum. Nicolas gerçekten kalpleri dokunuyor, okuyucuları kahramanlar için hissetmeye ikna ediyor. Bu, melodramatik yazılarda çok nadir bir yetenek. Çoğu zaman bu tür yazıları sadece kadınların okuduğu sanılır.

Yukarıya baktım, hafif gülümsüyordum. Zira hâlâ bir şeyimi söylememiştim size: şimdi inanıyorum ki harikalar gerçekleşebilir.

İşte iyi bir yazarla birlikte bu tür mitleri boşa çıkarmaya gelin. Eğer bir erkek bu tür alanlarda yazıp bunu başarılı yapabilirse, o zaman erkekler de bu tür yazarları okuyabilir, kendilerini aptal hissetmeyecekler. Benim için sempre, her zaman, iyi ve kötü hikayeler vardı. Gerisi sadece zevke bağlı.

Annem ve babam, kendilerini giyinmiştik. İnceliyorum annemin misafirin yüzüne hafifçe öpüşünü. Kendi zamanında, önce bana öğretileni çok iyi yapmıştı.

Hiyerarşi ne olursa olsun hikaye.

Belki de sorumluluğu yok, ama en azından eğitimliyim.

Ve "Sevinçle Sevil" gerçekten bunu kanıtlıyor. Sevdiğiniz insanlara kendinizi açın, ailenize hatırlatın ki sizi seviyorlar. İnsanın bazen gelecekte hiçbir şey kalmaz diye sakın korkmaması gerek. Ve ben yazarın hikayenin sonunu böyle gerçekçi ve yaşamaya benzer şekilde yapmasından dolayı kendisine teşekkür ediyorum. Bunu okuyunca, hayatımın değerlerini sorgulamaya ikna etti. Doğru mu onların yerleştirildiğini mi?

Çevirmen: S. V. Sergeyeva.

Yayınevi: AST, 2017.

Serisi: Sparks - Aşk Çarpması.

Tür: Çağdaş yabancılar.

Sayfa Sayısı: 224 (Gazeteli)

Çap: 240 g.

Büyüklük: 206x132x20 mm.

Bofor şehri.

Her yıl Landon Carter buraya gelerek, ilk aşkını anımsar… Aşk ve sevecenlik arasında geçen bir hikaye… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce… Parçalı bir hikaye, bir parça daha uzun bir süre önce…

Bir haftadır bu ürünü kullanıyorum ve bana çok yakıştı. Bir hikayeyi anlattı, bir hikaye. "Sürekli sev." - sevgi hikayesi. Sevgi, bir kez geldiğinde, kalıcıdır. Zor bir şekilde nefes alıyorsun ve hayatını bir başkasız düşünemiyorsun. Bu duyguya, sosyal statüleri, insanların isteklerini düşünmeme, sadece bir gerçeklik ortaya koyuyor: "Sevdim." Ne yapacağınıza karar verin ne istiyorsunuz, bende.

Bu hikayeyi anlattığımızda, sadece bir sevgi hikayesi değil, aynı zamanda kendini kabul etme hikayesi olduğunu unutmamak lazım. Hikayenin başında, zengin bir babanın oğluyum, hiçbir şey için çalışmıyorum, hiçbir umutum, hiçbir arzum yok. Babamın eğitimi, sadece annemin üzerine kaldı.

"Sevdim," dedim. Bir şey anlatıldığında, söylenebilecek bir şey kalmaz.

Hikayenin ilerlemesi, çocuğunun kızı ile hissettiği hislerle başlıyor. Bu hisler, içimde saklı olan iyilik ve cesaretin ortaya çıkmasına vesile oluyor. Ancak bu hisleri, kimsenin gereksinimi olmayan bir dünyada, kimse görmüyor, kimse anlayamıyor. Sadece akıp gidiyorum, hayatım beni nereye getsin.

"Tanrı'nın planının ne olduğunu asla bilmezsin," dedim.

Karakterimin gelişimini görmek, bana çok güzel geliyor. Başlangıçta, söylenecek bir sözün olduğu için başladı. Sonra, sevgi, sonra da aşk. Bu hisler, beni hayatımın geri kalanına kadar izleyecek. Hepimiz, son yılı okula gittiğimde, rahmetli annemin anısını yaşadığım rahmetli annem anısına yazdığım bir piyesin içinde ne kadar mutlu olduğumu hatırlıyorum.

"Her ne kadar uğraşsan, durum daha da umutsuz görünüyor."

Dizisinin yazarı, kızının babası. Kızına sadece sevgi göstermenin yanı sıra, vefat etmiş annesine de sevgisini göstermek istemiştir. Bu yükü, koltuğunda taşıyor ve bu yükü, inananların görmeyeceği bir şekilde taşıyor. Topluma olan sevgisi ve saygısı, padişahın sadakatini kılar.

"- Babacığım, imanını yitirdin mi?"

"- Hayır,

"- Umudunuzu yitirdin mi?

"- Hayır, sadece iman, bana kaldı.""

Eğer onun mutluluğu, bizim düşündüğümüzün aksine olmazsa bile, bu bir şeydir. Bu, zamanla anlaşılır. Ancak, zamanla dikkat çekecek bir şey, bazen kendi inançlarını aşarak kızının mutluluğu için kendisinin geçme isteğidir. Bu, cesaretin ve samimiyetin bir işareti. Herkesin saygı duyduğu ve hayran olduğu bir insandır. Bu karakteri, çok özlemek istiyorum. Bana, yalnızca Tanrı'nın Krallığına layık bir insandır. Kendini sonsuza dek Tanrı'ya adıyor ve tüm varlığı bu amacı için kullanıyor. Benim Jamie Sullivan deneyimim, hayatımda gördüğüm en garip şeydi. ilk olarak, ben Jamie'ı hiç düşünmezdim, çünkü biz ikisi de aynı okuldaydık, ama sonra bizim arasındaki ilişki farklı bir şekilde gelişti. Jamie Angelo kadar güzel değildi, ilk buluşmamızda ben Angelo'ya kucakladım, ama benimle Jamie hiç kucaklanmadı, ben onunla hiç kucaklanmadım, onunla hiç akşam yemeği veya sinema izlemedim. Ama neden bu kadar sevindiğimi bilmiyorum.

Benim sevgilim de çok güzel, inancını kaybetmeden, aynı zamanda etrafındaki dünyayı sevmeye devam ederken. O, kendine güvenen, dışarıdan güzel görünmek için çabalamayan, sigara, içki ya da yasak maddelere düşmeyen, ama yine de sevgilisinin davetine katılan bir kız. Onunla birlikte gecede dans ettiği bir geceye davet edildiğinde, o sevinçli bir şekilde kabul etti.

Hegbert, temizlik yapmayan günahkarların cehenneme gideceğini düşünürken, komünizmi «insanları putperest yapan hastalık» olarak görürdü.

Böylece, iç dünyalarını açığa vuran karakterlerimiz, geleneksel şablonları ve klişeleri değiştiriyorlar.

Bir ayda bir para gönderen adam, çocuğunun babası olamaz.

Kitabın dilinden ve gençlerden bahsederken, ikisi de ideal değildir, daha çok gerçekçi görünüyor. Ben gerçek insanların hikayelerini okumayı seviyorum, kimsenin ideali yok, hep hata yapıyor, her zaman doğru kararı vermiyor. Ama hayat böyle çalışır, arkadaşlarım. Herkes, en az bir kez düşmanı, her zaman hata yaptığında pişmanlık duyduğunda ve çocukluğunda yaptığı hataları düzeltebileceğini düşünür.

Oradan gitmek bir problem değildi... Ama önemli olan, yeni yerden ne yapacağını bilmen.

Ama artık kiminle özür dileyeceğim, kiminle affetmesini isteyeceğim? Bazen iş böyle yürür, arkadaşlarım. Hemen seviyoruz!

Duygusuz olduğunu hayal etmek, iki aydınlık ayı gökyüzünde görmek gibi imkansız.

Bu muhteşem hikaye, bana tekrar ve tekrar okunmaya değer. Benim için bir başyapıttır. Çok teşekkür ederim Sparks'a, bu şeye imza atan herkese ve bana bu karakterlerle tanıştığım için.

Ben çok memnun kaldım!

Ayrıca, sevgili arkadaşlarım, keyifli okumalar dilerim. Umarım, yeni bir gün buluşuruz. Kendinizi korunun!