Jennifer Lawrence'in filmdeki rolü ne?

Jennifer Lawrence, filmde karakterinin tuhaflığını muhteşem bir şekilde canlandırdı ve... bir Oscar ödüllü performans sergiledi.

Chris Pine'in yeni filmi ne hakkında?

Chris Pine'in yeni filmi, bir dramın hikayesini anlatıyor.

Film neye layık olduğu tartışılıyor mu?

Evet, film neye layık olduğunun tartışılabilir olduğunu söyleyebilirim.

Jennifer Lawrence'in bazı rollerde daha iyi performans gösterdiği var mı?

Evet, Jennifer Lawrence'in bazı rollerde daha iyi performans gösterdiğini düşünüyorum.

Filmde harika kostümler var mı?

Evet, filmde harika kostümler var.

Jennifer Lawrence'in muhteşem aktör oyunu var mı?

Evet, Jennifer Lawrence'in muhteşem aktör oyunu var.

Film biraz uzun ve sıkıcı mı?

Evet, film biraz uzun ve sıkıcı.

Filmde bazı karakterler çok zayıf var mı?

Evet, filmde bazı karakterler çok zayıf.

Chris Pine'in yeni filmi ne zaman gösterime girdi?

Chris Pine'in yeni filmi, 2022 yılında gösterime girdi.

Jennifer Lawrence'le Birlikte Gerçek Bir Dramın Hikayesi

Merhaba!

İlk kez bu filmin ismini duydum, ama Jennifer Lawrence'le birlikte çalıştığı Chris Pine'i gördüğümde, izlemek istedim.

ÖZET:

Yeniden evlenirler, ancak kısa bir süre sonra, Jackson'ın işinden sıkılan ve yalnız kalan Grace, tuhaf davranışlar sergiler.

KADRO:

Jennifer Lawrence - Grace

Jennifer Lawrence'i seviyorum, çünkü her rolde muazzam bir enerji ve güç var. Onun gibi bir yıldız görmeyi seviyorum.

Onu izlerken enerji dolu hissediyorsunuz, ona hayranlık duyuyorsunuz, ancak her rolü beğendiğimi söyleyemem. En iyi rolü, muhtemelen Hunger Games'de Katniss Everdeen rolüydü. İlk film bana en çok hissettiren film oldu, ikinci filmde ise harika kostümler var, ancak üçüncü film bana hiç beğenmedim.

Diğer bir rolüm de Joy, Zlatni Globus'ını kazanan bir rolü.

Özelliği çok beğendiğim diğer filmler, Passengers ve My Boyfriend's Back, ama Wolverine'i çok beğendim.

Bu filminde de Jennifer Lawrence, karakterinin tuhaflığını canlandırdı. Rolü, kitabın hikayesine uygun olarak oynadı ve... bir Oscar ödüllü performans sergiledi. Ama, filmi neye layık olduğunu bile bilmiyorum.

Bir haftadır bu filmi izliyorum, oyuncuların performansını çok beğendim.

Hamilelik durumunu araştırdığım bir detaydan bahsetmek isterim. Oyuncun bir hamileliğiydi ve bu durum, filmin gerçekçi bir şekilde vücut değişimini göstermesi için filme eklenmişti.

Bu durum, oyuncunun filmdeki performansı için büyük bir zorluk oluşturdu. Hamileliğin beraberinde gelen stres ve duygusal durum, oyuncunun rollerini oynaması için önemli bir engel oluşturdu.

Rob Pattinson - Jackson

Rob Pattinson... Ben de, Rob Pattinson'a hayranım.

Bu filmde, Rob Pattinson'un performansı bana farklı geldi.

«Sürgünler» film serisinin hayranıyım, ancak şimdi onları izlerken neden bu kadar tuhaf geldiğini anlamıyorum.

Rob Pattinson'un kariyeri, Laurence Olivier'den bile daha iyi. «Harry Potter», «Batman», «Water for Elephants», «The Devil in the Dark», «Remember Me», «Waiting for the Barbarians»... ve şimdi «Dune»...

Öte yandan, onun yeni filmi «This Drama»'dan da heyecanlıyım. Zendaya ile çalışması çok ilginç.

Rob Pattinson'un koleksiyonu gerçekten etkileyicidir.

Jackson rolünde, Rob Pattinson, zaman zaman sorumlu olmadığını ve çok zaman puro içtiğini gösterir. Kendini hiç suçlamıyor ve sürekli diğerlerini suçlar.

Fikir ediyorsunuz, kim bu motosikletçidir?

Burada, sanırım, çok büyük bir imgeleme alanı var. Motosikletçiydi mi?

At mıydı? Bazı anlar o kadar gerçekçi çizilmiş ki, hayal ve gerçekliği ayırt edemiyorsunuz.

Köpek mi?

Eğer köpek olsaydı, Jackson'ın davranışları son derece sorumluluk sahibi olmazdı. Elbette amacı iyiymiş, ama Grace'e sorumluluğu devredip, işi bıraktı.

Sonuçta köpek, özellikle de çocukta bir problem yaratıyordu:

Arasında dost olabilir miydiler? İnanıyorum ki, elbette ama ana karakterin durumuna bakılırsa, mümkün değildi.

Ateş mi?

Çok tuhaf bir sahne var: kalem ve emzik.

Bu ne? Kadınların, anne olmak için yaptıkları bir kurban mı? Ve ne kadar çok insanın kariyerini bırakıp, yeni bir hayat vermeye çalıştığını düşünüyorsunuz. Bunların hep iyi bir şekilde başardıklarını mı düşünüyorsunuz?

Benim Gözümde

Postpartum depresyon, bana göre biraz abartılı ve hiperbolik bir şekilde gösterilmiş. Herkesin annelik döneminde başına ne gibi şeyler geliyor, sanki tek bir role sıkıştırmışlar.

İlk başlarda bir şeyler işliyormuş gibi görünüyordu:

Ardından, bebek doğduktan sonra gelen sahnelere geçtiler.

İçlememe rağmen, ana karakter bu durumu kendi içine daha da kapattığı için bana tuhaf geldi.

Kötü halde olan anne evde ne kadar fazla stres olduğunu iyi bir şekilde anlatmamışlar. Her anne, bir gün «sürüklemeye» başladığında, yemek pişirme, ev temizliği, çamaşır yıkama ve günlük rutin gibi şeyler üzerine tüm sorumlulukları üzerine almaya başladığında, ne kadar yüklendiğini anlatmamışlar. Sadece depresyonun ne kadar etkilediğini ve onu depresyondan kurtulamadığında, evde ne kadar kötü durumlar ortaya çıktığını ve diğer aile üyelerinin ancak o zaman problemi fark ettiklerini göstermişler.

Örneğin, işte bunu güzel bir şekilde göstermişler:

Depresyondan geçip geçmediğinden emin olan biri, bu durumu iyi anlayacaktır.

Telefon görüşmesi bölümü bana biraz tuhaf geldi:

Bana çok üzücü geldi, çünkü bu durum iki yakın kişi arasında ne kadar boş verildiğini gösteriyordu.

Şüphesiz, bireysel hayatlarımızın ve eksikliklerimiz hakkında çokça konuşuluyor ama bazen, bir bebekle tek başına ilgilenen, yorgun, tek başına yaşayan, sosyal etkileşimden yoksun bir kadın için, romantik hayatı düşünmek bile neredeyse imkansız. Yine de, iyi ki var! Ama eğer o yoktu, başka sorunlar da vardı, değil mi? Bebeğimle ilgilenmek, onun için her şeyi hazırlamak, onun ihtiyaçlarını karşılamak... Bu, bence doğal. Ve bu da, geçici.

Bu kitapta, ilk başta romantik hayatı öne çıkarmaya çalışıyormuş gibi bir izlenim oluştu, sanki anlatılmak istenen, bireyler arasındaki arın, kopukluğun derinliği. Ama kitabın içerisine bakıldığında, romantizmden ziyade, başka bir hikaye var. Belki de yazarın, bu şekilde dikkati çekmek istemesi… Yaptığı seçim, bana göre, başarılı.

İnsanları, özellikle de kadınları, bir bebekle baş başa bırakıp, sosyal hayattan mahrum bırakmanın derin etkilerini, kitabın bana sunduğu sahnelerden anlamak mümkün. İşte, o an, bir anne için, ne demek olduğunu gördüm.

Ve sonra, tuvaletteki sahne, beni çok etkiledi. İşte, o anda, annenin gerçekten çok yorulmuş, bir an bile duramıyor olabileceği gerçeğini gördüm.

Bu sahne, çok güçlü ve duygusal. Sanki, çok uzun süredir ağlıyorsun ama kimse seni duymuyor gibi.

Kadrajlar arasında, hepimizin bildiği, ama aslında ne kadar zor olanı, gördüm. Her şeyin, başka bir şekilde olabileceğini, ama nasıl olduğunu bilmediğini.

Bir soru dursun. Bir psikoloğun makalesi okudum bir zamanlar, makalesinin anlamı şuydu: önce psikolojik travmalarınızı tedavi edinin, hem çocuğunuzu ikinci kez yaralamayın hem de doğumunuzdan sonra en zayıf olduğunuz dönemde bu travmalar size yüklenmesin. Doğumdan sonra bu makaleye geldim.

Sonuç

İşte sonuç: ben bu konuyu beğeniyorum, ama nasıl anlatıldığını beğenmiyorum. Film bittiğinde, sanki bir yıkanma ihtiyacı duyuyormuşum (ben de yıkanmayı sevdiğimi biliyorum). Kadınların doğumdan sonra depresyona girdiği ve ne gibi şeyler yaşadıkları gerçekten çok fazla ve gerçekçi olarak anlatılmamış.

Filmi hiçbirine, özellikle de hamile kadınların veya yeni annelerin, depressif kimselerin izlememe tavsiye ediyorum.

Depresyon yoksa, film izlerken de depresyon olabilir.

Bir soru daha: Paltrow ve Lawrence neden bu filmlere katıldılar?