İkabog'u ikinci kez okudum, ama neden çocuğuma okuttum?

Bir haftadır kullanıyorum ve malzeme kalitesi beni şaşırttı. Kitabı çok sevdim, ama neden çocuğuma okuttum diye düşünmeye başladım.

Öncelikle, kitabın konusu ve diğer kullanıcıların yorumları ile tanıştım. Kitabın adı "İkabog" ve yazarı J.K. Rowling'dir. Kitabın konusu, bir çocukların yaşadıkları maceralar ve umutla ilgili.

Yeni bir iyi, heyecan verici hikaye J.K. Rowling'den, korkunç bir monster, muhteşem maceralar ve umutun kalması hakkında. Bir zamanlar, zengin ve mutlu olan Krallık Korunikopia, Kral'ın olağanüstü güzel sakallarıyla tanınırdı. Pastacılar, sosisçiler, peynir üreticileri ve şarapçılar, tadıldığında sevinçten ağlayacak kadar güzel lezzetler ve içecekler yarattılar. Krallık zenginleşti, halk mutlu oldu. Her şey iyi gitseydi, ama tıpkı bir çocuk masalındaki gibi, kuzeyde bulunan Smurlanda, karanlık ve bulutlu bir yer, İkabog'un varlığına dair söylentiler vardı. Hiç kimse bu fantastik canavarın varlığına inanmadı, ama bir gece korku rüyası gerçek oldu. Kral ve halkın felaketinden kaçınmak mümkün mü? İki küçük çocuğun ölümcül macerası, bir çocuk masalı mı yoksa gerçek bir tehlike mi? İyi niyet, gerçeklik ve dürüst friendship, en tehlikeli felaketten nasıl kurtulabilir? Daha fazla cesaret ediyorsanız, kitabın sayfalarını çevirin ve Joanne Rowling'in yeni, gizemli dünyasına dalmak için hazır olun!Uzak! Bir masal nasıl kötü olabilir? Kullanıcıların yorumları da aynı şekilde: coşku, her şey güzel, büyülü! Sadece bir kez, çok fazla siyasetin var olduğunu söylediler.

Çok fazla? Kitap neredeyse tamamı siyasetle ilgilidir, ama aslında bir masalın son beşte biri!

_________________________

İSTENİLEN KAYNAĞI...

Kitabı "Loveread" adlı online kaynakta okudum. Kitap ücretsiz olarak mevcuttur. Even kitabın illüstrasyonları da mevcuttur - çocukların "İkabog"unu okuduktan sonra çizdikleri illüstrasyonlar. Bir örnek için aşağıdaki resimi ekledim:

Hikaye, birkaç merkezi karakterin etrafında dönüyor: Kral'ın dostları, kendini beğenmiş ve naif Lord Slünmor ve Lord Fławun, ve iki çocuk, çocukluğundan beri arkadaş olan Daisy ve Bertie. Onlar, erken yaşta bir ebeveynlerini kaybederler ve çok erken yetişkinlik yaşarlar. Yaşam onları ayırır, ama sonra onları bir araya getirir - birbirlerine yardım etmek için.

Lordlar, Kral'ın rahatlığını korumak için her şeyi yaparlar ve bir hata sonra, ağır sonuçlar ortaya çıkar ve yalanlar, bir bulaşan hastalık gibi büyür.

Yalanlar, İkabog ile ilgili ve İkabog'un varlığına dair söylentilerle ilgilidir. Kitapta, halkın inançları ve gerçeklikler neyse, okuyucu bu soruyu cevaplayacak.

_______________________

MOİ İÇİNDEKİLERİ...

Konusma dili basit, neredeyse çocukça. Belki de bu, bir çevirinin izidir. Ama anlatım çocukların anlayabileceği şekilde düzenlenmiştir. Hikaye anlatımı ilk Harry Potter kitaplarına benziyor. Altı-sekiz yaşındaki bir çocuk için olaylar ve eylemler anlaşılabilir. Motifler değil.

Çocukların yaşayabileceği sıkıntılar, "kurban" çocukların önünde saygı duruşu, çocukluk döneminin diğer özelliklerini görüyoruz. Ama bu, daha fazla ayrıntı, derinlemesine bir anlatım olmadan sadece bir gerçektir. O yüzden hikaye sıkıcı gelmiyor, olaylar hızlı bir şekilde geçiyor.

İlk bölümde ölüm, cinayet, tehditler - ne olursa olsun, bu bir çocuk kitabı değil, özellikle bu kadar sayıda. Aşkını seven bir aile üyesinin "soğuk cesedi" yakınında duran davranışlar ağır bir anlatım. Evet, kanlı ayrıntılar yok, ama bu tür bir açıklama rahatsız edici.

Bütün kitap, çürümüş insanların gücü için bir savaş. Öldürme korkusu, çalmak, çocuklara şiddet - her şey kötüleşiyor. Bazı karakterler, onurları, insanlıkları, insanca davranışları sayesinde bu kadar ağır yükü taşıyorlar.

İnsanlığın hiyerarşisi ve örgütlenmesi çok güzel gösteriliyor. Büyük bir azınlığın büyük bir çoğunluğun feda edilmesi için büyük bedeller ödeniyor. Bir şey bana çok tanıdık geliyor...

Her zaman olduğu gibi, tüm insanlık bu şekilde - okulda öğrendiğimiz gibi: Dünya nüfusunun 20%'si kaynakların 80'ini kullanıyor.

Tabii ki, hikaye "happi end" ile sona eriyor, ama "gerçekten korkunç" yeni kötü karakterlerin ortaya çıkışı "slightly evil" bir şekilde. Ben de son olaylar karşısında şoke oldum. Açıklama sakin ve düzgün, ama yine de korkunç! Bütün diğer şeyler ise - mutlu bir son! Adalet zafer kazandı! Uraa! Eğer hayat böyle olsaydı...

Çok az fantastik öğe var. Özellikle son bölümde (yaklaşık beşte biri). Ama olaylar hızlı bir şekilde gelişiyor, hiç bir emojyonlu açıklama olmadan - küçük çocukların kitapları gibi. "Egg kırıldı, içinde iğne vardı, iğneyi kırıp Kostcheev'in ölümüne neden oldular" veya "Bir gün yeni bir şey gördü ve... ÖLDÜ!" (Krudz ailesini izliyorsanız). Hepimiz anladık, ilhamalandık ve gittik! Ama kötü adamlar da kendi haklarıyla cezalandırıldılar.

Bana, çocukların için yazılan bir hikaye geliyor. Kısa, "öğretici", halk hikayeleri gibi. Ama bu kadar çok şiddete, politikaya, örgütlenmeye ve cezalandırmaya yer verilmiyor. 80'lik bir kitap, bu çocuk hikayesine "slightly" uymuyor. Evet, bizim de "ileri" yanlarımız var:

İlk olarak, İkabogda bir çok ilginç hikaye var. Bir haftadır kullanıyorum, ama bazı hikayeleri hatırlamıyorum. Bir kızı, annesinin emrine uymayan bir kız, bir babayı, kozla aldatılan bir babayı... Bunlar sadece bir kaç örnek. Ama İkabogda hikayeler çok fazla. Benim oğlum 4/5 kitabını okuyor, ama bana göre çok uzun. Çünkü hikayelerin çoğu çok karmaşık ve ilgimi çekmiyordu.

Benim oğlum da aynı şekilde, ilk başta ilgilenmiyordu. Ama daha sonra gelen bir karakter, monstrum isminde bir karakter, hikayeyi daha ilginç hale getiriyor. Ama benim oğlum, hikayenin kalanını okuması pek mümkün olmuyor.

Benim oğlum, daha sonra Staya kitabını okudu ve Koty-Voiter kitabını okudu. Bu kitablar çok daha ilginç ve çocuklar için yazılmış. Bunlar, çocukların dünyasını, onların duygularını anlamanıza yardımcı oluyor. Benim oğlum da, bu kitapları çok sevdi ve okudu. Ama İkabogda, hikayeler çok fazla ve bana göre çok uzun. Benim oğlum da aynı şekilde, ilk başta ilgilenmiyordu.

Benim oğlum, daha sonra Staya kitabını okudu ve Koty-Voiter kitabını okudu. Bu kitablar çok daha ilginç ve çocuklar için yazılmış. Bunlar, çocukların dünyasını, onların duygularını anlamanıza yardımcı oluyor. Benim oğlum da, bu kitapları çok sevdi ve okudu. Ama İkabogda, hikayeler çok fazla ve bana göre çok uzun.

Bana göre bu kitap, bir yetişkin olarak beni tatmin etti ama çocuklar için çok ağır. Bir çocuk olarak bile, ben bu tür ağır hikayeleri sevmiyorum. Yalnızca hikayenin sonundaki 'masal' kısmı beni eğlendirdi ama kitapın geri kalanı çok uzun ve sıkıcı. Benim için 3 üzerinden 3.5 puan. Benim önerime göre, 10-11 yaşlarında çocuklar bu kitabı okumaya başlayabilirler.

Okumaya devam etmek için teşekkür ederim!

Burada - benim çok fazla şişirilmiş bir kitap serisi olan 'Ateş ve Buz Şarkısı' üzerine düşüncelerim. Hatta yazar bile hala yazmaya devam ediyor!