2021'de “Bednuju Nastyu” izledim. Diziyle ve benimle ne ters gitti?

Kuşkusuz, arkadaşlar! Bu cümleyi söylemeden önce bir an durup, içinde bulunduğumuz dijital çağda ne kadar çok şeyin bir anda ilgi odağı haline gelebileceğini düşünmek gerekiyor. Şimdi size anlatacaklarım, bir yandan da belki sizin de benzer bir merakınızı tetikleyecek.

Düşünseniz, birinin hayatında ne olması gerekir ki 2021'de 2000'lerin başındaki bir Rus soap operasını izlemeye başlasın? Bunu sorarken aklıma gelen tek şey, o anki ruh hâlinizin, bir şeyleri farklı bir perspektiften görmek istemenizin ve belki de o dönemin nostaljik havasına bir nebze de olsa dokunma arzusunun bir araya gelmesi.

Seçim eksikliği ya da emeklilik yaşı değildi. Nostalji mi? Kısmen, ama esas olarak yaratıcılık. Sessizlikte dikiş işine giremiyorum; arka plan lazım, nakış yapmak için. Yakın zamanda sevdiğim uzun soluklu dizileri tekrar izlediğimde, linkleri sonunda bırakacağım, birden “Beda Nastya” (2003-2004) aklıma geldi. Okuldan çıkınca televizyonda yayınlanan bir dizi. O an bir şeyler tıkırdadı ve ben o eski zamanların atmosferine bir kez daha dalmak istedim. Konu benim için biraz bulanıktı ama güzel kostümler ve karakterler aklımda kaldı, bu yüzden izlemeye dalmak çok kolaydı. İlk sahneleri gördüğümde, renk paletinin, set tasarımının ve o döneme ait müziklerin bir araya gelerek adeta bir zaman kapsülü oluşturduğunu hissettim. O anki merakım, beni ekrana kilitleyen bir çekim gücü yarattı.

KONU Dizi, 1839 yılında, Rusya’nın o dönemdeki toplumsal yapısını ve aristokrasinin içsel dinamiklerini gözler önüne seriyor.

Olaylar 1839'da geçiyor. Hikaye, St. Petersburg yakınlarındaki malikanelerde ve başkentte gerçekleşiyor. Bu iki mekan, hem görsel açıdan zengin bir atmosfer sunuyor hem de karakterlerin içsel çatışmalarını dışa vurmak için ideal bir sahne görevi görüyor.

Ana karakterler soylu aileler, aristokrasi ve hatta kraliyet hanedanı. Bu sosyal sınıfların birbirine karıştığı, güç mücadelelerinin ve aşk üçgenlerinin iç içe geçtiği bir ortamda, izleyicinin de kendini içinde bulduğu bir dizi ortaya çıkıyor. Karakterlerin çoğu gerçek isimler taşısa da, dizi tarihden uzak, aşk, balolar, düellolar ve entrikalar üzerine odaklanıyor. Bu odaklanma, izleyicinin duygusal bağ kurmasını kolaylaştırıyor; çünkü herkes bir aşk hikâyesi, bir ihanet anı ya da bir zafer anını görmek ister. Üstelik açılışta “televizyon romanı” ibaresi bile var. Bu ibare, dizinin o dönemdeki televizyon kültürüne ne kadar entegre olduğunu ve izleyicinin beklentilerini nasıl yönlendirdiğini gösteriyor. KARAKTERLER

Başlangıç jeneriklerinden, kimin ana rolleri üstlendiği hemen belli oluyor. Jenerik müziği, kostümler ve kamera açıları, izleyiciyi hemen o dönemin atmosferine sokuyor.

Öncelikle dizi, Anna Platonova (Elena Korikova) - Baron Korf'un yetiştirdiği bir karakteri konu alıyor; sahnedeki yeteneği ve güzel sesi sayesinde İmparatorluk Tiyatrosu'nda başrol olacağı kehanet ediliyor. Anna’nın bu kehaneti, hem onun kişisel hayallerini hem de çevresindeki elit kesimin ona biçtiği beklentileri bir arada yansıtıyor.

\n\n\nHer eğitim ve kusursuz tavırlarına rağmen, kız köle gibi. Çoğu kişi onun bu statüsünü gizli tutuyor, ama sosyete adım attığında Anna büyük bir risk alıyor. Sosyal sınıfların katı kuralları içinde, bir köle gibi görülmesi ve aynı anda bir sahne yıldızı olması arasındaki çelişki, karakterin içsel çatışmasını derinleştiriyor. \n\n\nÖzellikle, aşkına kapılmış bir soylunun ufukta belirdiği anlarda, hâlâ ona ulaşamayacağız. Bu sahneler, izleyicinin kalp atışlarını hızlandırırken aynı zamanda karakterin içinde bulunduğu çaresizliği de gözler önüne seriyor. Bence, güzelliği ve gençliği. Eminim ki, karakteriyle aynı yaştaki olduğunu düşündüm, 20 civarında, kesinlikle 31 değil! Bu yaş tahmini, hem oyuncunun fiziksel görünüşü hem de karakterin içinde bulunduğu toplumsal konumla uyumlu bir şekilde ortaya çıkıyor.

\n\n\nİlk sahnelerde bu çok belirgindi, sonraları ise zaman zaman daha yaşlı göründü. Kamera ekibi ve makyajcılar çaba gösterdi ama büyük ölçüde bu aktörün başarısı. Bu çaba, izleyicinin karakterle bağ kurmasını sağlarken aynı zamanda dizinin prodüksiyon kalitesine de ışık tutuyor. \n\n\nOyunculuğu ayrı bir konu. Daha önce birileri de söylemişti, senaryodaki diğer karakterler kahramanı dahi bir sanatçı olarak görürken, Korikova onu sıradan bir şekilde canlandırıyor. Bu yaklaşım, karakterin insanî yönlerini ön plana çıkarıyor; çünkü bir sanatçı olarak değil, gerçek bir insan olarak izleyiciye sunulması, onun duygusal derinliğini artırıyor.

\n\n\n