Aile Adamı": 45'e kadar evlenmeyen erkekler, Pavel Derevyanko gibi bir sona varabilir

Kendi isteklerinden kork

Nick Cage'li “The Family Man”ı bayılıyorum; her sene bir kez daha izliyorum, sahnelerini neredeyse ezberledim. Birkaç ay önce yerli bir yapımın aynı temayı işlediğini gördüğümde gözlerim fal taşı gibi açıldı.

Film ne hakkında:

Milyoner Georgi doğum gününü tek başına kutluyor. Uyandığında karısı, oğlu ve kızıyla çevrili olduğunu görünce şaşkına dönüyor.Onların her zaman yanında olduklarını iddia ediyorlar. Belgeler, aile fotoğrafları, çalışanlar ve hatta Georgi'nin annesi bile bu iddiayı destekliyor. Şimdi…Koca ve baba olmayı öğrenmek zorunda; parayla her şeyi çözemez.Karakterler:

Gosha - baş kahraman, oyuncak fabrikası sahibi. 45 yaşında, eşi ve çocuğu yok, sadece hafif ilişkileri var.

Ilya - Georgi'nin yardımcısı

Natalya - Georgi'nin eşi. Şefkatli bir anne, söyleyecek fazla bir şey yok

Mitya - Georgi'nin oğlu

Olya - Georgi'nin kızıKonu, bu bir remake mi:

Filmin özetini okuduğumda, Cage'li “The Family Man”e bir selam olduğunu hemen fark ettim; olaylar bayağı benzer. Dürüst olmak gerekirse, film “Kiralanan Aile” gibi bir isim alsaydı karşılaştırma o kadar da sık olmazdı.

İlham aldıkları belli, ama “Kelli Dadı” gibi tam bir kopya değil. Amerikan orijinaline göre ciddi değişiklikler yapılmış, bu yüzden remake demek yerine farklı bir uyarlama diyebiliriz. Amerikan versiyonunda fantezi havası hâkim; burada ise sahte bir aile ve her şeyin bir kurgu olduğu hissi daha belirgin. İzleyicide bir düşünce süreci tetikleniyor, bu da filme kesin bir artı katıyor.

Görsel: Burada büyük bir eksik var. Amerikan yapımı çok kamera odaklı, sıcak ve samimi; yılbaşı havası var, bu yüzden her yıl tekrar izlerim. “Evde Tek Başına”, “Aile Adamı”, “Tatil Değişimi” gibi filmler tam da o kutlama ve rahatlık duygusunu verir. Bizim filmde bu his yok. Görseller ya tamamen soluk beyaz ya da aşırı parlak, göz alıcı kostümler var, tıpkı Po‑bratki filmindeki gibi. Müzik ise yarı yarıya “Aile Adamı” filminden, yarı yarıya bana tanıdık olmayan rap şarkılarından oluşuyor.Oyuncular: Kadrodaki yüzler tanıdık, bu da biraz sıkıcı geliyor. Genç oyuncu Murashkin'i beğendim; kısa süre önce Volchok ve Lysiy Nyan filmlerinde izlemiştim. Hüzünlü çocuk rolleri Olimp'te İlk gibi projelerde iyi iş çıkarıyor gibi duruyor. Yulia Snegir'i ise beklediğim gibi sevgi dolu bir anne olarak hayal edemedim; dizilerde hep maskeli bir karakter gibi. Deriavanko'yu sadece “Birinci Numara” dizisinde gördüm, diğer işlerinde tanımlanamayan bir zengin, çalkantılı adamı canlandırıyor. Bu filmde de aynı kalıp var: çapkın bir karakter aile babasına dönüşüyor.

Eksileri: Oyuncuları eleştirmek zor değil; rolleri gayet iyi. Ancak uzun bir kariyere sahip olmaları yeni karakterlerine inanmamı zorlaştırıyor. Örneğin Yulia Snegir'i sevgi dolu bir anne olarak hayal edemiyorum; projelerde hep farklı bir maske takıyor. Deriavanko'yu baş rolde görmek büyük bir yanılgı; onu olumsuz karakterlerle özdeşleştiriyorum ve bu filmde yabancı geliyor. Başka isimler görmek daha iyi olurdu.

\n \n\n\n\n\n\nİkinci eksik temel mesaj. Aile değerleri teması çok sığ işlenmiş. Ailenin önemli olduğu, yalnızlığın kötü olduğu fikir filmde neredeyse hiç yok. “Семьянин” ile kıyasladığımda, kahramanın eski hayatına dönmesini izlemek acı veriyordu; burada ise baştan sona tahmin edilebilir bir akış var. Küçük entrikalar var ama final hemen okunuyordu.

\n \n\n\n\n\n\nFilmde Kore usulü gibi gösterilen çokça reklam var, sanki doğal gibi ama izleyici aptal değil; bu durum biraz garipti.İzledikten sonra düşüncelerim. Başka filmlerle karşılaştırmalar yaptım ama gözümden kaçmayan bir şey var; bu film bana biraz zayıf geldi. Ailecek izlenebilecek hafif bir yapım, ara sıra eğlenceli. Geçmişe dönüp bakarsam, bu 1.5 saati tamamen boşa harcamazdım.

Düşüncelerinizi paylaşın, nasıl buldunuz? Beğendiniz mi, yoksa pek mi?

Ayrıca 🎬 filmler ve diziler 📺 — sadece izlenimlerim, spoiler yok ❤️

\n \n